Politykę Ghazana w środku kwestiach gospodarczych kontynuował jego następca, Oldżajtu (1304-1316), który zachował Rashid ad-Dina na stanowisku wezyra. Przystąpił mężczyzna również do budowy nowej stolicy, Sultanije, która za sprawą jego wysiłkom stała się kwitnącą metropolią. Przywrócił płeć brzydka dżizję, jakkolwiek w środku kwestii polityki religijnej najważniejszym wydarzeniem jego panowania był jego akcesja do szyizmu w środku roku 1310 plus późniejsze nieudane próby narzucenia ludności tej odmiany islamu. Latem 1312 roku najechał płeć brzydka Mameluków, wszak tym łącznie kampanię Mongołów powstrzymała uprzednio nadgraniczna gród ponad Eufratem, dodatkowo do wnętrza styczniu 1313 roku musieli się oni wycofać.
Oldżajtu zmarł 17 grudnia 1316 roku z powodu dolegliwości żołądkowych, co stronnictwu feudałów pozwoliło zakwestionować Rashid ad-Dina o otrucie ilchana. Stracono go 17 lipca 1318 roku. Za wydarzeniem tym stał głównodowodzący armią Czoban, który po śmierci Oldżajtu został regentem sprawującym opiekę ponad jego dwunastoletnim synem, Abu Saidem (1317-1335). Już w środku roku 1319 wybuchło insurekcja wewnątrz Chorasanie, kierowane na wskroś uciekiniera z ułusu czagatajskiego, Jawasura, który skorzystał z kolejnej wojny Ilchanidów ze Złotą Ordą. Czoban mimo to nareszcie pokonał go także wyparł wojska Złotej Ordy z terenów Kaukazu. W roku 1320 uderzyli Mamelucy, którzy najechali podległą Ilchanidom Małą Armenię. Tym w sumie spór rozwiązano na drodze negocjacji, oraz wewnątrz roku 1323, po więcej niż 60 latach niejako nieprzerwanych wojen, Mamelucy plus Ilchanidzi zawarli solidny pokój.
Tymczasem wszechwładny Czoban otoczył się krewnymi, natomiast koczownicza ustrój arystokratyczny przystąpiła do niwelowania niekorzystnych na rzecz niej skutków reform Ghazana. Ludzie z otoczenia regenta czując się bezkarni dopuszczali się bezprawia, co doprowadzało do zamieszek. W roku 1322 zbuntował się syn Czobana, Timurtasz, którego rebelię zdławił w pojedynkę ojciec, uzyskując z kolei na rzecz swojego dziecka pojednanie ilchana. Kiedy jakkolwiek zaraz zbuntował się pozostały syn Czobana, Dimiszk-chodża, to wewnątrz roku 1327 został ścięty. Czoban zareagował na to wznieceniem buntu, nic bardziej błędnego jak przyszło do walnej rozprawy z ilchanem większość stronników go opuściła, w ten sposób że wciąż w środku tym samym roku podzielił gorsza połowa życie syna. Usamodzielniony Abu Said powrócił do polityki Ghazana, w środku roku 1328 mianując wezyrem syna Rashid ad-Dina Ghijas ad-Dina Muhammada Rashidi. To jednakże nieuchronnie prowadziło do konfliktu z koczowniczą arystokracją, która wewnątrz czasach regencji Czobana pomnażała swoje środki utrzymania również przywileje kosztem państwa. W związku z powyższym notorycznie wybuchały w środku zanim powstania wzniecane wskroś feudałów, zaś ten niedostatek stabilizacji doprowadzał do ruiny pogrążony wewnątrz głębokim kryzysie kraj. Abu Said zmarł 30 listopada 1335 roku, nie pozostawiając po sobie męskiego potomka. W wyniku mordowania wyimaginowanych to znaczy prawdziwych konspiratorów z rodziny królewskiej na wskroś Ghazana dodatkowo Oldżajtu pozostało wielce niewielu Hulagidów. Ważniejsze było atoli to, że państwo utracił spoistość, stronnictwa irańskiej biurokracji dodatkowo koczowników przestało spinać jakiekolwiek impresja wspólnych interesów, zaś na ten spór nakładały się wciąż separatyzmy lokalne. W rezultacie po śmierci Abu Saida wybuchła wojna domowa, która nie doprowadziła do wyłonienia jednego zwycięzcy, który mógłby zarezerwować pozycję kolejnego ilchana. Państwo Ilchanidów rozpadło się na państwa m. in. Czobanidów, Dżala'irydów, Muzaffarydów plus Sarbedarów.